Behluli: Kurti e çeli kuletën, por populli nuk shitet për pak para
Mirlind Behluli argumenton se masat e fundit financiare të qeverisë Kurti nuk po e kthejnë mbështetjen popullore — një argument me bazë, por që kërkon vlerësim më të kujdesshëm të efekteve sociale.
PRISHTINË — Në një kolumnë të dytë në Nacionale brenda javës, Mirlind Behluli argumenton se paketat e fundit financiare të qeverisë së Albin Kurtit — pagesa direkte, subvencione dhe rritje të caktuara — nuk po prodhojnë rritjen e mbështetjes që ekipi qeveritar ndoshta e ka shpresuar.
Teza e tij mund të përmblidhet kështu: votuesi kosovar nuk është aq i lirë sa duket. Edhe kur paratë publike vijnë në xhepin e tij, ai i ndan ato nga vlerësimi i tij për qeverisjen, transparencën dhe rezultatet afatgjata. Behluli rendit shembuj të masave që, sipas tij, kanë pasur efekt të kufizuar mbi sondazhet, dhe sugjeron se qytetarët dallojnë mes investimeve strukturore dhe gjesteve para-zgjedhore.
Argumenti i kolumnistit prek një nerv klasik të politikës kosovare: marrëdhënia mes premtimeve sociale dhe besimit institucional. Nëse qytetarët kanë humbur besimin në procesin politik, atëherë edhe transferta më e madhe nuk e kompenson mungesën e perceptimit të drejtësisë.
Argumenti
Vlerësimi i kolumnës duhet të jetë i ekuilibruar. Nga njëra anë, Behluli ka të drejtë kur thotë se zgjedhjet nuk fitohen vetëm me transferta. Nga ana tjetër, paketat sociale të qeverisë Kurti, pavarësisht nga kohëzgjatja zgjedhore, kanë mbuluar grupe të rrezikuara — pensionistë, familje me të ardhura të ulëta — për të cilët efekti material është i menjëhershëm dhe real.
Kjo do të thotë se kolumna duhet lexuar si një vërejtje politike, jo si një vlerësim i plotë i politikave sociale. Të dyja gjërat mund të jenë të vërteta në të njëjtën kohë: paketat të jenë të nevojshme, dhe ato të mos mjaftojnë për të blerë mbështetje politike.
Sipas parafrazimit të Behlulit, populli ka kujtesë më të gjatë se cikli zgjedhor — dhe një qeveri që sillet sikur këtë kujtesë mund ta tejkalojë me një transfertë bankare, gabon në llogarinë më elementare politike.
Mësimi më i përgjithshëm është i njohur në demokracitë e konsoliduara: para publike duhen, por nuk janë zëvendësim për qeverisje të mirë. Politikat e mira kërkojnë kohë, dhe besimi qytetar ndërtohet me shumë pak para — dhe shumë konsistencë.
Burimi: Nacionale — Opinion nga Mirlind Behluli