Editorial Nacionale: Bashkimi kombëtar — “amaneti që po e tradhëtojmë çdo ditë”
Editoriali i Nacionale-s argumenton se ideja e bashkimit kombëtar shqiptar po reduktohet në retorikë festash. Argumenti emocional duhet matur me realitete politike.
PRISHTINË — Një editorial i botuar në Nacionale me titullin “Bashkimi kombëtar — amaneti që po e tradhëtojmë çdo ditë” argumenton se ideja e bashkimit shqiptar — e trashëguar nga Rilindja Kombëtare dhe e ringjallur në vitet ’90 — po humbet thelbin për shkak të rivaliteteve politike mes Prishtinës dhe Tiranës dhe brenda secilës.
Editoriali nuk fokusohet te bashkimi territorial në kuptimin e kufijve, por te bashkimi institucional: standardet e përbashkëta në arsim, ekonomi, infrastrukturë dhe diasporë. Sipas tekstit, deklaratat ceremoniale për “një komb” bien në kontradiktë me politika që e lënë diasporën të pavotuar, që e bllokojnë lëvizjen e mallrave, ose që trajtojnë Tiranën si konkurrente politike.
Argumenti është i mbushur me ngarkesë emocionale, gjë që në Kosovë rrallë anashkalohet, por ai mbështetet edhe në fakte konkrete — pagat e ndryshme, dokumentet që nuk njihen, çmimet e larta të transportit ajror.
Konteksti
Marrëdhëniet midis dy shteteve shqiptare kanë ndjekur një vijë gjarpëruese: zhurmë retorike e shoqëruar me përparim modest praktik. Janë nënshkruar marrëveshje për doganat, energjinë dhe arsimin, por zbatimi mbetet i pjesshëm. Editoriali bën mirë kur kërkon llogari për këto vonesa.
Megjithatë, lexuesi kritik do të vinte në dukje se “bashkimi kombëtar” mbetet një koncept i diskutueshëm në politikë e jashtme. Kosova është shtet sovran me marrëveshje ndërkombëtare që e detyrojnë; çdo lëvizje që duket si bashkim formal mund të rrezikojë njohje, marrëdhënie me NATO-n dhe procesin e BE-së.
Sipas parafrazimit të editorialit, “bashkimi kombëtar” nuk është një ditë në kalendar, por një politikë e përditshme — një paralajmërim që vlen pavarësisht nga lëvizjet diplomatike.
Pavarësisht nga interpretimet, kërkesa e tekstit për barazi praktike — për shembull, e drejta e diasporës për të votuar, për t’u trajtuar njësoj në kufi, për t’i pasur dokumentet e njohura — është një agjendë konkrete. Aty mund të ndërtohet një politikë reale, jo një retorikë.
Burimi: Nacionale — Editorial